Aralık ayından bu yana, kredi derecelendirme kuruluşları Moody’s, Fitch ve son olarak da Standard&Poors’dan (S&P) gelen not artırımları Türkiye’de “kriz bize teğet geçti” yorumlarını destekler gibi gözükse de gümüş tabakta servis edilen yeni notlar, beklendiği kadar lezzetli olmadı.

Öyle ya borçlarını finanse edemez hale gelmiş Yunanistan’ın, iflas etmelerinden endişe edilen İspanya’nın, Portekiz’in ve İrlanda’nın kredi notları, son dokuz yılda yaptığı reformlarla makro dengelerini düzeltmeye başlayan Türkiye’den kat be kat yüksek hâlâ. Kimilerine göre Türkiye’nin hakkı yeniyor. Çok sayıda uzmana göre Türkiye, reyting sistemindeki adaletsizlikler nedeniyle gereğinden fazla faizle borçlanmak zorunda kalıyor. Reyting şirketleri ise Türkiye’nin en önemli eksiğine yani “siyasi istikrara” dikkat çekiyor. Fitch Ratings’den Botan Berker, “Siyasi istikrarın ülkelerin kredi notu üzerinde önemli bir ağırlığı vardır. Uzun vadeli bir yatırım yapmak isteyen bir kuruluş ya da girişimci için en önemli konu istikrardır” diyor ve ekliyor: “Bazı Avrupa Birliği (AB) üyelerinin cari açık, bütçe açığı ve borç yükü gibi verileri Türkiye’den kötü olabilir. Ancak bu ülkelerin AB gibi önemli bir siyasi birliğe üye olmaları ve kurumsallaşmış yönetimleri, bir siyasi istikrar göstergesidir.” Gerçekten de “siyasi istikrar”, kredi derecelendirme kuruluşlarının not kriterleri arasında önemli bir yer tutuyor. Ancak bu kriterin kredi notu üzerindeki ağırlığının ne ölçüde olduğu tam bir muamma. Siyasi istikrarın, bir ülkenin kredi notunu ne derece yukarı çekebildiğini ya da ne oranda aşağı itebildiğini net bir şekilde ölçmek mümkün değil. Buna karşın ekonomik verilere ilişkin rakamlar, çok fazla yoruma yer bırakmayan somut bilgiler sunuyor. Nitekim kredi derecelendirme kuruluşlarının bugünkü reyting listeleri, ekonomik verileri ne kadar iyi olursa olsun siyasi istikrarsızlığın, ülkelerin kredi notları arasında uçurumlar oluşturabildiğini gösteriyor.